Skutki wyroku TSUE z 12.02.2026r. dla kredytobiorców WIBOR
Dnia 12.02.26r. zapadł wyrok TSU w sprawie C-471, w którym Trybunał uznał, że polskie sądy powinny oceniać klauzule zmiennego oprocentowania w kredytach złotówkowych z WIBOR pod kątem ich przejrzystości, dochowania obowiązków informacyjnych oraz ryzyka dla konsumentów, ale nie zajmować się szczegółowymi badaniami, jak ustalany jest sam ten wskaźnik, skoro metodologia WIBOR spełnia wymogi unijnych przepisów. Należy jednak podkreślić, że powyższe stanowisko TSUE nie zamyka drogi do dochodzenia przez konsumentów ich praw w sytuacji gdy banki nie dopełniły swoich obowiązków.
TSUE podkreśla, że bank powinien przekazać kredytobiorcy informacje o nazwie wskaźnika, jego administratorze oraz o skutkach wzrostu WIBOR-u dla oprocentowania kredytu i wysokości rat. Bank powinien dalej informować kredytobiorcę o wpływie wzrostu stawki referencyjnej zarówno na wysokość rat, jak i na RRSO, czyli Rzeczywistą Roczną Stopę Oprocentowania. To wskaźnik pokazujący całkowity koszt kredytu w skali roku jako procent całkowitej kwoty zobowiązania.
Jednocześnie jeśli w chwili zawarcia umowy - wskaźnik WIBOR można uznać za zgodny z rozporządzeniem BMR, to ani brak poinformowania kredytobiorcy o pewnych szczególnych cechach tego wskaźnika (jak np. o tym, że bank jest jednym z tych przekazujących dane wykorzystywane do ustalenia WIBOR), ani same te szczególne cechy nie nadają analizowanemu warunkowi umownemu nieuczciwego charakteru.
Natomiast art. 14 dyrektywy 2014/17 nakłada na kredytodawcę obowiązek przekazania konsumentom zindywidualizowanych informacji, które pozwalają im:
- porównać kredyty,
- ocenić ich skutki ekonomiczne,
- podjąć świadomą decyzję o zawarciu umowy a informacje te muszą być przekazane za pomocą ESIS, jako dokumentu znormalizowanego na poziomie UE.
Dla umów kredytu zawartych przed wdrożeniem BMR istotne jest natomiast odniesienie do obowiązków informacyjnych uregulowanych w ogólnych przepisach Prawa bankowego i dyrektywie 93/13/EWG, przy czym TSUE jasno wskazuje, że ogólne formułki typu „stopa może wzrosnąć” nie wystarczają dla spełnienia ww. warunku.